Antoni Minikowski

Kapitan Antoni Minikowski (13.08.1887–04.1940), sopocianin, Powstaniec Wielkopolski, oficer Wojska Polskiego, społecznik i ofiara zbrodni katyńskiej. W jego osobistych losach podobnie jak jego najbliższej rodziny odbijają się pełne chwały jak i dramatów losy Polski w XX wieku, ciężko doświadczonej przez komunizm i nazizm. Antoni Minikowski to oficer aktywnie walczący o granice odradzającej się po latach niewoli Rzeczypospolitej, przeciwko Niemcom w Powstaniu Wielkopolskim, Ukraińcom w Galicji Wschodniej czy też w wojnie polsko-bolszewickiej. Po odparciu bolszewickiego zagrożenia to, do momentu przejścia w stan spoczynku, oficer Wojska Polskiego wzorowo wypełniający swe obowiązki. Po przejściu na emeryturę angażuje się społecznie m.in. w upamiętnianie wydarzeń i osób związanych z Powstaniem Wielkopolskim. Kiedy w 1939 r. nad Polskę ponownie nadciąga zagrożenie A. Minikowski, wówczas ponad 50-letni mężczyzna, bierze aktywny udział w jej obronie. Płaci za to cenę najwyższą. Po dostaniu się we wrześniu 1939 r. do sowieckiej niewoli umieszczony zostaje w obozie w Starobielsku. Stamtąd w kwietniu 1940 r, wraz z innymi polskimi jeńcami wojennymi, przewieziony zostaje do Charkowa i zamordowany strzałem w tył głowy w siedzibie obwodowego zarządu NKWD.

Represjom ze strony niemieckiego okupanta poddana zostaje jego najbliższa rodzina tj. matka, siostra i syn, którzy wysiedleni zostają przez władze niemieckie w 1940 r. z okupowanego Poznania na teren Generalnego Gubernatorstwa. Synowie, Roman i Mieczysław, są następnie uczestnikami konspiracji młodzieżowej na terenie Poznania i zostają aresztowani przez gestapo. Roman ginie w obozie Mauthausen w lutym 1945 roku.  

Za pomoc w stworzeniu profilu Antoniego Minikowskiego dziękujemy jego wnukowi Panu Włodzimierzowi Minikowskiemu.